حیوانات خانگی می‌توانند بر رشد و تحول مثبت کودکان تأثیر بگذارند
پژوهش‌ها نشان می‌دهند حضور حیوانات خانگی، به‌ویژه سگ‌ها، ممکن است به حمایت عاطفی از کودکان و تقویت برخی مهارت‌های اجتماعی آن‌ها کمک کند؛ هرچند این تأثیر برای همه کودکان یکسان نیست و نباید آن را جایگزین حمایت والدین یا مداخلات تخصصی دانست. در یک مطالعه با مشارکت ۱۰۱ کودک ۷ تا ۱۲ ساله، کودکانی که در موقعیت استرس‌زا همراه سگ خود بودند، افزایش کمتری در احساس استرس گزارش کردند؛ این میزان در مقایسه با کودکانی کمتر بود که همراه والدین یا بدون حضور فرد حمایتگر در موقعیت قرار داشتند. بااین‌حال، پژوهشگران تفاوت کلی معناداری در سطح کورتیزول ــ هورمون مرتبط با پاسخ بدن به استرس ــ میان گروه‌ها مشاهده نکردند. بنابراین، حضور حیوان خانگی ممکن است احساس آرامش و حمایت ایجاد کند، اما لزوماً واکنش فیزیولوژیک بدن به استرس را به‌طور کامل کاهش نمی‌دهد. گاهی کودکان ممکن است ترجیح دهند مدتی را به‌تنهایی و در کنار حیوان خانگی خانواده سپری کنند. والدین می‌توانند بدون تحمیل این همراهی، از کودک بپرسند: «دوست داری حیوان خانگی‌مان کنارت بنشیند؟» و به پاسخ او احترام بگذارند. این نکته مهم است، زیرا همه کودکان در شرایط مختلف به یک شکل از حضور حیوانات آرامش نمی‌گیرند. در مطالعه دیگری که پاسخ‌های ۱۶۴۶ والد را بررسی کرد، کودکان پیش‌دبستانی خانواده‌های دارای سگ، رفتارهای جامعه‌یارانه (Prosocial Behaviors) بیشتری نشان می‌دادند و کمتر با مشکلات ارتباطی با همسالان مواجه بودند. رفتارهای جامعه‌یارانه شامل رفتارهایی مانند کمک کردن، همکاری و توجه به دیگران است. بااین‌حال، این مطالعه مشاهده‌ای بود و نمی‌تواند ثابت کند که داشتن سگ مستقیماً موجب بهبود رفتار اجتماعی کودکان می‌شود. عواملی مانند شرایط خانوادگی و محیط تربیتی نیز ممکن است در این ارتباط نقش داشته باشند.
نکته کلیدی
حیوانات خانگی می‌توانند برای برخی کودکان منبعی از آرامش و همراهی باشند و با مهارت‌های اجتماعی بهتر ارتباط داشته باشند؛ اما این فواید قطعی و یکسان نیستند و نباید رابطه مشاهده‌شده را به‌معنای رابطه علت و معلولی دانست.
اگر این موضوع دغدغهٔ شما هم هست، گفت‌وگو با یک درمانگر می‌تواند کمک کند.